„Moc nauki ze sztuki” to cykl specjalistycznych szkoleń na temat twórczego wykorzystania sztuki w edukacji, przeznaczonych dla 20 osób zajmujących się pracą z młodzieżą na polu kultury. Zajęcia przeprowadzi grono ekspertów z różnych dziedzin – pedagogika teatru, filozofia, drama, nowe media (planujemy współpracę z 7 podmiotami); będą się one odbywały w Gdańsku cyklicznie, raz na miesiąc w weekend (od września do listopada) oraz podczas Festiwalu Szekspirowskiego (seminarium w sierpniu). Celem projektu jest aktywizacja twórcza oraz podniesienie kwalifikacji kadr kultury w zakresie umiejętności prowadzenia innowacyjnych zajęć.

Finałem będzie przygotowanie przez każdego uczestnika autorskiej prezentacji w swej społeczności, z udziałem młodzieży (w listopadzie), podczas których wykorzystają zdobytą wiedzę. Opis prezentacji oraz dokumentacja seminarium zostaną zebrane w elektronicznej publikacji, dostępnej na stronie internetowej projektu (w grudniu) dla upowszechnienia dobrych praktyk.

 

 

 

II zjazd jesienny – pedagogika teatru i nowe media

Część I – Warsztaty Weroniki Łucyk z Teatru Wybrzeże

 

Rozgrzewki z drugim dnem, których się nauczyliśmy

  1. Wampir

Poleć uczestnikom, by poruszali się po sali z zamkniętymi oczami. Usuń z przestrzeni elementy, które mogą zawadzać w trakcie wykonywania ćwiczenia. Następnie powiedz, że jedna z osób, którą dotkniesz przez nałożenie rąk na ramiona, będzie wampirem. Zadaniem wampira jest dotknąć w podobny sposób kolejne osoby. Wampir również powinien się poruszać z zamkniętymi oczami, a jego „ofiary” mogą głośno reagować, by ostrzec innych. Po kilku minutach sprawdźcie, ile osób zostało ukąszonych.

Omówienie: zapytaj uczestników, jak czuli się podczas wykonywania ćwiczenia. W jaki sposób pracowały zmysły przy wyłączeniu zmysłu wzroku i jakie były tego konsekwencje?

Ćwiczenie sprawdza się jako rozgrzewka wyciszająca i skupiająca uwagę, można ją przeprowadzić wraz z osobami niewidomymi. To także dobry wstęp do poruszenia tematu (braku) zmysłu wzroku.

  1. Ławeczka

Na środku sali, przed uczestnikami ustaw dwa krzesła lub ławkę, ale równie dobrze mogą to być poduszki. Usiądź tam i powiedź, że to jest ławeczka i może na niej siedzieć tylko jedna osoba. Zadaniem uczestników jest (pojedynczo) podejść i powiedzieć lub zrobić coś, co spowoduje, że osoba siedząca wstanie. Wówczas następuje zmiana. Zaznacz, że zachowujemy się w sposób prawdopodobny tj. jeśli wstalibyśmy z ławki w rzeczywistości w analogicznej sytuacji, to w naszej grze tez wstajemy.

Omówienie: zapytaj uczestników, jakie pojawiły się argumenty nakłaniające do wstania z ławki. Zapiszcie je sobie na tablicy. Jakie relacje łączyły osobę  z ławki z tą, która podchodzi? Czy częściej traktowaliśmy się jak partnerzy czy jak wrogowie?

Ćwiczenie może być rozgrzewką improwizacyjną, ale z omówieniem może się sprawdzić jako narzędzie do badania i analizy społecznych zachowań – pokazuje, do jakich metod najczęściej się odwołujemy (np. szantaż, prośba, groźba etc.). Sprawdza, czy uczestnikom zależało w tej sytuacji na rywalizacji czy na współpracy.

  1. Czarownica

Poleć uczestnikom, by rozpierzchli się po pustej sali. Po chwili swobodnego spaceru w różnych kierunkach powiedz: „jest wśród nas czarownik lub czarownica, tego nie wiadomo dokładnie. Jeśli będziecie wiedzieć, kto to taki, zacznijcie chodzić za plecami tej osoby”.

Jeśli uczestnicy będą Cię o coś dopytywać (np. skąd mamy to wiedzieć?), to powtórz formułę i dodaj, że nic więcej nie możesz powiedzieć. Ćwiczenie powinno trwać od kilku do kilkunastu minut.

Omówienie: zapytaj uczestników, czy dokonali wyboru „czarownicy” i jeśli tak, to na jakiej podstawie (czyli kto i dlaczego został wybrany). Kto się z czarownicą/czarownikiem kojarzy i dlaczego? Jak czuły się osoby, za którymi ktoś szedł? Czy zmienialiście wybrane osoby? Jakie „układy przestrzenne” tworzyła grupa? Np. Czy był moment, kiedy stworzył się jeden krąg i każdy chodzi za każdym?

Ćwiczenie pozwala zastanowić się nad mechanizmem procesu grupowego, na ile ulegamy presji, ale i stereotypom, w jaki sposób dokonuje się wyboru „kozła ofiarnego”.

  1. Tworzenie spektaklu

Uczestniczyliśmy także w grze kooperacyjnej, w której wspólnie tworzyliśmy elementy spektaklu (historię, bohaterów, projekty kostiumów, następnie pokazywaliśmy sceny). Model można wykorzystać tworząc na bazie improwizowanego materiału lub wykorzystać do analizy gotowego tekstu. Scenariusz dostępny jest tutaj:

http://teatrotekaszkolna.pl/konspekt/detal?id=130

W ramach analizy postaci z konkretnych tekstów przydatne może być także przeprowadzenie lekcji w formie „dochodzenia”: http://teatrotekaszkolna.pl/konspekt/detal?id=156

 

  1. Treny

Ostatnim elementem spotkania była praca z tekstem poetyckim z wykorzystaniem kreatywnego pisania, muzyki i form plastycznych. Udało nam się zrealizować kilka pierwszych zadań wg scenariusza:

  1. Powiedz grupie, że za chwilę usłyszą utwór muzyczny. Poproś, by uczestnicy postarali się zapisać na kartce tekst oddający aurę muzyki. Zaznacz, że nie jest to zabawa w kalambury, każdy może odwołać się do swoich skojarzeń, pisać wierszem, prozą, można zapisać też pojedyncze słowa. Następnie odczytajcie kilka tekstów

Jacaszek, utwór „Lament” z albumu Treny.

  1. Dzielimy uczestników 4 grupy – każda dostaje 1 tren. Grupa zapisuje emocje, które podmiot liryczny wyraża w tekście. Uczestnicy mają za zadanie stworzyć etiudę dźwiękową, która odzwierciedla atmosferę tekstu. Nie można używać słów – można wydawać dźwięki i poruszać się w przestrzeni, ale odbiorcy będą mieli zamknięte oczy w trakcie prezentacji.

Na koniec pytamy odbiorców o skojarzenia związane z etiudami dźwiękowymi. Jakie pojawiły się emocje, które się powtarzały, a które nie? Jaka jest wg uczestników kolejność „udźwiękowionych” trenów w cyklu Kochanowskiego?

  1. Uczestnicy mają za zadanie na kartce odzwierciedlić rozwój emocji i treści zawartej w tekście – mogą rysować, drzeć kartkę, coś do niej przyklejać. Zakładamy, że lewa strona kartki to początek trenu, a prawa, to koniec tekstu, zatem praca powinna odzwierciedlać strukturę zawartą w trenie. (Zadanie można wykonać indywidualnie lub grupowo)
  2. Rozmieszczamy prace w przestrzeni – uczestnicy mają za zadanie wybrać sobie przynajmniej 1 pracę inną niż swoja (swojej grupy) i nadać jej tytuł czy też napisać fragment tekstu – może to być 1 bądź 2 wersy lub więcej, forma dowolna. Kartki zostawiamy przy pracach. Staramy się, aby przy każdej pracy były kartki, zachowujemy równowagę.
  3. Grupa/osoba zbiera swój rysunek i odczytuje zapisane fragmenty, stara się z nich ułożyć wiersz, jeśli chce. Następnie czytamy teksty i stworzone wiersze. Pytania do dyskusji: co nas zaskoczyło w otrzymanych frazach? Czy trudno było odczytać emocje z formy graficznej? Czy trudno było przelać poezję na papier?
  4. Dyskusja podsumowująca: Zapytaj uczestników, w jakich sytuacjach można kogoś stracić i czy to zawsze wiąże się ze śmiercią? W jaki sposób radzą sobie z tym doświadczeniem Kochanowski? Jeśli pojęcie „żałoba” dotąd się nie pojawiło, to zapytaj, czy uczniowie znają to pojęcie. Czy zdaniem uczniów można pomóc osobie, która jest w żałobie. Jeśli tak, to w jaki sposób? Czy pisanie trenów może być pomocne w radzeniu sobie ze stratą kogoś bliskiego?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Część II  – Warsztaty Grzegorza Stunży – Nowe media w edukacji: blogi i serwisy społecznościowe

  1. Nowe media w praktyce edukacyjnej

Omów możliwości wykorzystania narzędzi do publikacji treści w działaniach edukacyjnych. Wskaż przykłady blogów, profili w Instagramie i strony na Facebooku.

 

  1. Blog jako narzędzie komunikowania

Zapoznaj uczestników z narzędziem do publikacji treści o nazwie Blogger. Przedstaw informacje na temat zarządzania interfejsem, dodawania autorów i redaktorów, tworzenia szkiców, opisywania informacji, dodawania zdjęć i filmów.

Zapoznaj uczestników z tworzeniem stron, jako informacji odrębnych od wpisów (postów).

Zapytaj uczestników, co sprawia im trudności, co powinno być dokładniej wyjaśnione i które funkcje są ich zdaniem najbardziej przydatne.

Podziel uczestników na grupy i zaproponuj stworzenie jednego bloga dla każdej grupy. Przygotujcie testowe wpisy zawierające tekst, zdjęcia i filmy oraz opatrzone odpowiednimi tagami.

  1. Budowanie podstawowych założeń projektu

Wyjaśnij uczestnikom konieczność odpowiedzi na kilka pytań, które dadzą podstawy do budowania blogowego projektu:

  • jaki jest cel tworzenia bloga,
  • jaka jest motywacja do tworzenia bloga,
  • kto będzie odbiorcą treści,
  • jakie treści najczęściej będą przygotowywane,
  • jaka będzie częstotliwość publikacji,
  • jakie sposoby interakcji z odbiorcami będą podejmowane?

 

Następnie poproś grupy o przygotowanie wpisu, który będzie odpowiedzią na pytania i będzie przedstawiał spójne informacje podstawowe o projekcie blogowym. Pomysły wszystkich grup wyświetl na ekranie i omów.

  1. Narzędzia społecznościowe jako uzupełnienie blogowej oferty edukacyjnej

Zaprezentuj uczestnikom możliwości fanpejdża utworzonego na Facebooku. Załóż stronę facebookową, zaproś do jej obserwowania uczestników warsztatu. Dodaj tekstowy wpis, zaprezentuj, jak dodawać odnośniki do stron. Przeprowadź transmisję wideo z warsztatu i odtwórz ją uczestnikom.

Omówcie potencjał korzystania ze strony w serwisie społecznościowym oraz na ile może być uzupełnieniem oferty blogowej. Poproś grupy o modyfikację wstępnych założeń, z uwzględnieniem korzystania z serwisu społecznościowego.

 

  1. Podsumowanie

Porozmawiaj z uczestnikami o tym, czego się dowiedzieli. Poproś o wyrażenie własnego zdania na temat możliwości praktycznego zastosowania poznanych narzędzi oraz budowania podstawowych informacji o wykorzystanych narzędziach we własnej praktyce.

 

 

 

 

 

 

I zjazd jesienny – wokół teatru współczesnego i reżyserii

 

Część I – Warsztaty Anny Zalewskiej-Uberman, pedagoga teatru z gdyńskiego Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza w Gdyni

 

Punktem wyjścia zajęć była przygotowana przez prowadzącą fragmentów spektakli współczesnych, których twórcy świadomie prowokowali widzów poruszając tematy tabu, nie stroniąc przy tym od użycia języka multimediów. Przedmiotem naszej refleksji i krytycznego namysłu stały się kontrowersyjne i szeroko dyskutowane spektakle z ostatniej dekady XXI wieku: „Factory 2. Zbiorowa fantazja inspirowana twórczością Andy`ego Warhola  Krystiana Lupy, „Klątwa” Oliviera Frljića, „Pod presją” Mai Kleczewskiej, „Żony stanu, dziwki rewolucji a może i uczone białogłowy” duetu Jolanta Janiczak-Wiktor Rubin, „Miki Mister DJ” Mateusza Pakuły w reżyserii Agnieszki Olsten i „Piekło-niebo” Marii Wojtyszko oraz Jakuba Krofty.

Z dyskusji wokół wyżej wymienionych tytułów wyłoniło się kilka obszarów tematycznych,  których wspólnym mianownikiem z jednej strony stała się kategoria „nażywości” (livness) Philipa Auslandera, podważająca definicję teatru jako wydarzenia „na żywo”, akcentująca rolę zapośredniczenia w tworzeniu i percepcji spektaklu,  zaś z drugiej: estetyka buntu, aktualność i społeczne zaangażowanie wpisane w nurt teatru publicystycznego oraz performatywny charakter współczesnych działań twórczych szeroko wykraczających poza teatr.

Łącznikiem między teoretyczną a praktyczną częścią zajęć stało się stworzenie przez nauczycieli mapy skojarzeń z teatrem współczesnym oraz próba namierzenia tych narzędzi i strategii, które można wykorzystać do projektowania sytuacji twórczych w szkole, dysponując jedynie salą lekcyjną, kartkami papieru, flamastrami i mikrofonem.

Kolejnym elementem zajęć były ćwiczenia z kreatywnego pisania, w wyniku których uczestnicy stworzyli własne teksty, skupione wokół tematów szczególnie dla nich istotnych, często bardzo osobistych a nawet kontrowersyjnych w kontekście szkolnego życia. Efekty indywidualnych poszukiwań twórczych zaowocowały performencem zbiorowym napisanym przez uczestników na scenie  w wyniku improwizacji, a następnie stworzeniem instalacji przy użyciu krzeseł.

Poddanie teatralnej refleksji życia szkoły i swojego w nim miejsca doprowadziło do konstatacji, że o sprawach ważnych i problematycznych można opowiadać na scenie bez demagogii, moralizowania i gotowego scenariusza.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Część II – Piotr Biedroń, aktor Teatru Wybrzeże – warsztaty z reżyserii

Prowadzący o swoich zajęciach mówi tak:

“W trakcie dwóch dni skupiliśmy się nad praktyczna praca nad tekstem. W tym przypadku były to dwie sceny ze sztuki Wiliama Szekspira „Wieczór Trzech Króli”. Zajęcia podzieliliśmy na prace nad adaptacja i przystosowaniem tekstu do potrzeb scenicznych. Druga cześć zajęć polegała na reżyserowaniu przygotowanych scen i omówieniu pod katem uzyskania poczynionych założeń. Dodatkowo podczas zajęć podjęliśmy tematy pracy z aktorem, muzyki w teatrze, rytmu oraz temat teatru jako zabawy (bardzo istotne w kontekście pracy z młodzieżą).”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Odbyło się letnie seminarium dla nauczycieli! 

Zapraszamy do przeczytania relacji z zajęć. Warto! Bo działo się niebywale dużo i nawet najgorętsze upały nie zniechęciły naszych wspaniałych uczestników. Bardzo wiele się nauczyliśmy, a nasza grupa poznała się lepiej i zintegrowała. Jesteśmy gotowi na jesienne wyzwania 🙂

 

 

Letnie seminarium rozpoczęło się od warsztatów Anny Kowalcze-Pawlik (1-2 sierpnia 2018):

Celem warsztatów było przybliżenie uczestnikom i uczestniczkom takich sposobów analizy i interpretacji wybranych dramatów Szekspira, które odsłaniają poruszane w nich pytania o sprawy podstawowe, pozwalające tekstom wchodzić w dialog z bogatą tradycją zachodniej myśli filozoficznej. Na przykładzie Hamleta i Makbeta dyskutowano nad etycznością i oceną ludzkiego działania, istnieniem determinujących je wartości, jak również nad mechanizmami władzy. Wybrane fragmenty dramatów czytane były w zestawieniu z klasykami filozofii, dzięki czemu z nową siłą wybrzmiało Hamletyczne „być czy nie być”; analiza pierwszych scen Makbeta z udziałem wiedźm w rozmaitych adaptacjach kinowych pozwoliła z kolei na zastanowienie się nad naturą zła, intencjonalnością działania, motywacją do udziału w zbrodni, a w szerszej perspektywie nad sposobami zdobywania, przejmowania i utrzymywania władzy w państwie.

Istotnym elementem zajęć było ich nastawienie na możliwość dyskutowania nad przyjętymi rozwiązaniami metodycznymi: pod koniec każdego dnia warsztatów było miejsce na rozmowę, podczas której uczestnicy i uczestniczki mieli okazję wypowiedzieć się na temat narzędzi wykorzystanych w trakcie spotkania, takich jak metody aktywizujące; eksperyment myślowy; dyskusja sokratejska czy grupowe tworzenie plakatu i komiksu. Osoby biorące udział w projekcie miały okazję do wypowiedzenia się na temat korzyści płynących z wykorzystania tego typu instrumentarium w pracy z grupami w różnym wieku, a także podzielić się dotychczasowymi doświadczeniami w tym względzie i przedstawić pozostałym własne pomysły na przyszłość.

Praca podczas całego wydarzenia przebiegała wyjątkowo intensywnie, mimo gorącej atmosfery (sierpniowe upały i zaciekłe dyskusje znacząco podnosiły temperaturę otoczenia), a kwestie poruszone podczas zajęć były pretekstem do rozmów również po zakończeniu warsztatów.

 

Warsztaty z dr Marzeną Wojciechowską-Orszulak (3 sierpnia 2018)

3 sierpnia 2018 roku uczestnicy  projektu zmierzyli się z warsztatami poprowadzonymi przez dr Marzenę Wojciechowską-Orszulak – eksperta edukacji teatralnej i teatroterapii, zajmującej się badawczo transgresją w działaniach teatralnych o charakterze terapeutycznym.

Celem warsztatów było zapoznanie uczestników z pracą teatralno-terapeutyczną oraz zachęcenie uczestników  do podejmowania prób włączenia elementów teatroterapii do edukacji dzieci i młodzieży.

Drogą ćwiczeń teatroterapii wyłonione zostały „problemy” grupy uczestników zajęć pojawiające się podczas pracy z młodzieżą i znajdujące odzwierciedlenie w literaturze, muzyce i sztukach plastycznych. Następnie „problemy” zostały poprowadzone etiudami, z elementami  happeningu i performansu z omówieniem możliwości wykorzystania mediów. Pod koniec zajęć uczestnicy odegrali w podgrupach przepracowane tematy. Pracę podsumowano wypowiedziami uczestników, w tym dyskusją na temat możliwości wprowadzenia elementów teatroterapii do edukacji szkolnej. Warsztaty poprzedził krótki wstęp dotyczący form teatroterapii oraz uściślający różnice pomiędzy  happeningiem a performensem i możliwością zastosowania części tego typu działań w  teatralnych praktykach edukacji szkolnej.

 

Na część praktyczną złożyły się zadania dotyczące rozgrzewek, części głównej i omówień. Przeprowadzone rozgrzewki integrowały uczestników i pobudzały energię do dalszej pracy, szczególnie wspólny marsz po kole, powitania, „berek wampirków”, bieg z zachowaniem figury trójkąta z innymi uczestnikami.

Zadania wstępne zostały przez prowadzącą dobrane tak, by w możliwie krótkim czasie „otworzyć” uczestników, pobudzić ich ekspresję i przygotować do wejścia w rolę. Przydatne były tu ćwiczenia pojedynczego przejścia przez szpaler utworzony z ciał uczestników; bieg z głośnym wyrzutem powietrza zakończony absurdalną improwizacją; wewnętrzny uśmiech; kołysanki; improwizacje z krzesłami, pomagające uzyskać stan skupienia na sobie. Szczególnie przydatne w opinii uczestników okazała się zabawa w zasłonięte okienko, za którym chowa się osoba w roli wcześniej wykreowanej plastycznie postaci, której pozostali uczestnicy mogą zadawać pytania. Druga część zadania prowadziła do poezji wizualnej – poprzez utworzenie klucza i jego przestrzennej realizacji w parach, gdzie  jedna osoba jest osnową, a druga tworzy na niej ruch osobny do każdego słowa. Po zdjęciu słów z osnowy pokazywany ruch tworzy poezję, którą można zobaczyć. Główną technikę pracy stanowił  list, tworzony wspólnie przez uczestników na bazie postaci z piosenki grupy Pink Floyd, po wcześniejszym omówieniu problemów nadawcy listu. Ćwiczenie stwarza możliwość zaangażowania się wszystkich uczestników w scenki z różnych etapów życia stworzonej postaci. Inne zadanie to etiudy z wykorzystaniem snów uczestników, co  dało możliwość pokazania wykorzystania elementów działań w grupie bez słów.

Uczestnicy poradzili sobie  znakomicie, z entuzjazmem i wyśmienitą energią zapoznawali się z technikami i formami teatroterapii, co przyczyniło się do chęci pogłębienia praktyk teatralnych i przeniesienia części z nich na grunt szkolny, a także  kontynuowania doświadczeń związanych z dalszymi działaniami związanymi z projektem „Moc nauki ze sztuki”.

 

Warsztaty Moniki Jarząbek – 4 sierpnia 2018

Podajemy skrót wykorzystanych w czasie warsztatów zadań, ćwiczeń i polecam lektury, o których wspominała prowadząca. Przytaczamy również wskazówki, które wyniknęły w trakcie naszej wspólnej pracy.

WARTO WYKORZYSTAĆ DO PRACY Z MŁODZIEŻĄ I PRZECZYTAĆ DO KAWY 😊 :

  • Ulf Stark – „Mały Asmodeusz”, wyd. Media Rodzina
  • Haruki Murakami – „Wszystkie boże dzieci tańczą” (w tym szczególnie „Pan Żaba ratuje Tokio”), wyd. Muza
  • Małgorzata Terlecka-Reksnis – „Holoubek. Rozmowy”, wyd. Prószyński i S-ka
  • Judith Weston – „Reżyserowanie aktorów. Tworzenie zapadających w pamięci ról w filmie i telewizji”, wyd. Wojciech Marzec

ĆWICZENIA MAJĄCE NA CELU INTEGRACJĘ, OTWORZENIE SIĘ, POKAZANIE MOŻLIWOŚCI AKTORSKICH UCZESTNIKÓW ZAJĘĆ I POZNANIE ICH; z  młodzieżą zawsze winna to być forma zabawy:

  • Postać/casting – każdy uczestnik wybiera sobie postać (dowolna prawdziwa lub fikcyjna), jaką chciałby zagrać, będąc aktorem. Następnie siada na krześle na scenie i  musi zrobić wszystko, żeby przekonać komisję (reszta grupy), aby obsadziła go w tej roli.
  • Gra w filmy – dzielimy uczestników na dwie grupy. Jedna grupa wymyśla tytuł filmu i mówi go jednej osobie z przeciwnej grupy, która ma bez pomocy słów (kalambury) pokazać hasło swojej grupie, a grupa musi odgadnąć tytuł filmu.
  • Gra w mafię – podział na miasto i mafię. Dzień i noc – w nocy mafia eliminuje osoby, w dzień miasto typuje kto jest z mafii i eliminuje osobę. Istotną różnicą od zwykłej gry jest zbudowanie bogatej narracji – miejsce, rok, co się dzieje w mieście, konkretne postaci (piekarz, aptekarz, artysta itp.)
  • Gorące krzesło – osoba opowiada jedną historię na dwa sposoby (prawdziwy i  fałszywy), ale w  taki sposób, żeby inni uczestnicy nie domyślili się, która jest prawdziwa, a która fałszywa. Następnie grupa głosuje, która historia jest prawdziwa i  argumentuje, dlaczego tak uważa.
  • 5 minut – uczestnicy (dwie osoby) przyglądają się sobie uważnie przez 5 minut, a  następnie odwracają się do siebie tyłem. Grupa zadaje im kolejno pytania o szczegóły dotyczące wyglądu, ubioru itp. drugiej osoby.
  • Scenka – dzielimy uczestników na grupy 5-6 osobowe, rozdajemy im zdjęcia (wycięte z gazety, magazynu, skserowane z książki, wydrukowane z internetu) z konkretną sytuacją i prosimy o  „dopisanie” historii do zdjęcia oraz dialogów po to, by finalnie stworzyć scenkę na jej podstawie (np. co wydarzyło się wcześniej, co wydarzy się potem, jak postaci mają na imię, co myślą i czują, dlaczego znaleźli się w tej sytuacji). Jest to i reżyserowanie i „granie” zdjęcia.

 

WSKAZÓWKI DLA REŻYSERÓW, KTÓRE WYNIKNĘŁY W TRAKCIE NASZYCH WARSZTATÓW:

  • Łatwiej jest dla aktorów jak są konkretne, krótkie polecenia – mamy osiągnąć cel, a nie pokazywać aktorowi, jak ma coś zrobić.
  • Musimy pracować z aktorem w taki sposób, aby go nie „zamknąć” – nie mówimy co i jak ma zrobić, a tym bardziej nie pokazujemy!
  • Na próbę generalną dobrze jest zaprosić widzów, aby reżyser i aktorzy poczuli/sprawdzili reakcje publiczności.
  • W czasie warsztatu aktorskiego warto dawać aktorom zadania kontrastujące z ich temperamentem.
  • Gdy aktor ma zagrać coś abstrakcyjnego, powinien zastanowić się, jaka jest istota tej rzeczy i spróbować ją „zagrać”.

 

Dziękujemy wszystkim uczestnikom naszego projektu i osobom prowadzącym i zapraszamy do obejrzenia relacji filmowej z zajęć!


 

 

 

Formularz zgłoszeniowy do projektu dostępny jest TUTAJ!

——————–

Seminarium „Moc nauki ze sztuki”

1-4 sierpnia 2018

10:00-15:00

 

Sala Widowiskowa, Gdański Archipelag Kultury

Dworcowa 9, Gdańsk-Orunia

1-2 sierpnia (środa i czwartek)

Zajęcia literacko-filozoficzne prowadzone przez dr Annę Kowalcze-Pawlik:

Prowadząca zaprezentuje swoją autorską metodę pracy z młodzieżą w polskich szkołach bazującą na sztukach Szekspira, która wykorzystuje do celów edukacyjnych filozofię. Praca ta zainicjowana została przez nią w roku 2016 w szkole średniej w Rabce-Zdrój. Idea polega na wykorzystaniu dzieł Szekspira (m.in. „Romea i Julii” ale też „Sonetów”) do zgłębiania filozoficznych założeń będących podwalinami filozofii Zachodu. Studiowane są takie pojęcia jak: wolność, wybór, władza, wiedza, tożsamość. Literatura służyć ma więc jako narzędzie pomagające młodym ludziom zrozumieć ważne pojęcia.

 

Anna Kowalcze-Pawlik

Tłumaczka, adiunkta w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. J. Tischnera, związana z Centrum Studiów Humanistycznych UJ, członkini Zarządu Polskiego Towarzystwa Szekspirowskiego, redaktor naczelna „Kultury i polityki”. Laureatka stypendiów FNP START, Ministra Nauki dla doktorantów i Wybitnych Młodych Naukowców. Realizowała granty w ramach programów NCN PRELUDIUM i ETIUDA, a obecnie prowadzi grant NCBR, w którego ramach realizuje z uczniami liceów program nauczania filozoficznego przez pryzmat twórczości Szekspira. W 2017 roku obroniła doktorat poświęcony kobiecej zemście w angielskim dramacie wczesnonowożytnym. Publikowała m.in. w „Wielogłosie” i „Przekładańcu”. Obecnie pracuje nad monografią o kobiecej zemście w kulturze popularnej oraz tekstami poświęconymi gniewowi i sprawiedliwości w kulturze polskiej i brytyjskiej.

 

3 sierpnia (piątek)

Zajęcia z teatroterapii prowadzone przez dr Marzenę Wojciechowską-Orszulak:

Drogą ćwiczeń teatroterapii wyłoniony zostanie główny „problem” grupy uczestników zajęć, pojawiający się podczas pracy z młodzieżą a znajdujący odzwierciedlenie w literaturze i sztukach plastycznych. Następnie problem ten zostanie “poprowadzony” etiudami, happeningiem oraz performansem z wykorzystaniem mediów. Zakończeniem zajęć będzie odegranie w podgrupach przepracowanych tematów, a także tematu przygotowanego przez prowadzącą (np. samotności, wyobcowania w grupie) – również w krótkich formach i z wykorzystaniem mediów.

 

Marzena Wojciechowska-Orszulak

Marzena Wojciechowska-Orszulak

Doktor nauk humanistycznych, specjalność: wiedza o teatrze, warsztatowiec-praktyk teatru, reżyser teatru alternatywnego,  teatroterapeuta.  Magister sztuki  Akademii Teatralnej w Warszawie oraz filologii polskiej Uniwersytetu Gdańskiego, a także absolwentka course dramawork – Certificate The Institute of the Arts Arnheim, Holandia. Uczestniczka zajęć Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach. Naukowo zajmuje się transgresją w działaniach teatralnych o charakterze terapeutycznym jako badacz w działaniu. Przeprowadzała teatroterapię m.in. w Areszcie Śledczym w Gdańsku, w ramach Letniej Akademii Szekspirowskiej. Wykładała arteterapię na Uniwersytecie Gdańskim. Obecnie prowadzi zajęcia z teatroterapii na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym w zakresie studiów podyplomowych dla arteterapeutów. Prowadzi  warsztaty  z młodzieżą, dorosłymi, osobami z niepełnosprawnościami  i na ich kanwie reżyseruje spektakle m.in. „Król Ubu”,  „Turlajgroszek”, „Joko świętuje rocznicę”, „Nasza klasa”, „Erwinka”. Pracowała w Teatrze Nauczania Wybrzeżak, wybrane realizacje to: „Dzidziuś pana Laurenta”, „Zabawa”. Od 2009 roku współpracuje z Fundacją Theatrum Gedanense  i Gdańskim Teatrem Szekspirowskim przy projektach edukacyjnych. Od 2012 roku współpracowała z Międzywydziałowym Instytutem Nauk o Sztuce  Akademii Sztuk Pięknych  w Gdańsku w zakresie przedmiotów dotyczących kultury wizualnej, teatru, filmu, telewizji, scenografii, podstaw twórczości. Obecnie prowadzi ćwiczenia z historii teatru i wprowadzenia do scenografii. Jest twórcą  teatru studenckiego ASPiryna/TeART. W ramach koła naukowo-artystycznego wraz ze studentami wypracowuje idee teatru performatywnego.  Realizacje 2013-2017: „Sen Ariela”, „Sztuka kochania”, „Opowieści Schaefferowskie”, „Pobaw się aktorem”, „Uśmiech grejpfruta”, „Wenus i Adonis”, „Lady McBeth”, „W imię Sarah K”., „Rublow”.

 

4 sierpnia (sobota)

Zajęcia z reżyserii prowadzone przez Monikę Jarząbek:

Warsztaty poprowadzone zostaną autorską metodą ekspertki bazującą na technice “pisanie na scenie”, uprawianej przez teatry awangardowe w XX wieku. Zespół teatralny w toku prób wypracowuje wspólnie akceptowaną idee sztuki i we wspólnocie dochodzi do formy scenicznej, zazwyczaj pozbawionej tradycyjnej akcji; tekst, składany metodą kolażu, pochodzi z różnych źródeł (wierszy, artykułów, działań i wypowiedzi aktorów odzwierciedlających ich doświadczenia życiowe); sceny początkowo są improwizowane, gdzie ważnym środkiem wyrazu jest ekspresja cielesna, niewerbalna emisja głosu, akustyczne efekty, muzyka wykonywana na żywo; scenografia, często uboga, też powstaje w procesie dochodzenia do premiery. Metoda ekspertki będzie wykorzystywać improwizację, tzw. problem zostaje zapisany i wkomponowany w scenę. Zajęcia pokażą, jak wygląda proces budowania scen teatralnych. Podczas warsztatów uczestnicy dowiedzą się również, jak wykorzystać twórczy potencjał swoich podopiecznych.

 

Fot. Iwona WojdowskaMonika Jarząbek

Magister sztuki w dziedzinie Wiedza o teatrze – absolwentka Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie – Wydział Wiedza o teatrze (2007). Posiada certyfikat „Instruktor teatralny teatrów nieprofesjonalnych” (roczny kurs i roczny staż w Bałtyckim Uniwersytecie Ludowym). Posiada 16 lat doświadczenia w pracy dydaktycznej w ruchu teatralnym offowym: była aktorką zespołu teatralnego Stajnia Pegaza w Sopocie (2 lata), prowadziła warsztaty teatralne dla pacjentów Ośrodka Terapii Uzależnień w Gdyni (1 rok) – jako pedagog, była pedagogiem w Teatrze Junior działającym przy Teatrze Muzycznym w Gdyni (12 lat) – prowadziła Pracownię Teatralną dla młodzieży i dorosłych; prowadziła szereg warsztatów teatralnych, realizowała spektakle, prowadziła Pracownię Teatralną „JA, aktor” dla młodzieży przy fundacji Qartystom (od 2015). Od roku 2015 współpracuje z Gdańskim Teatrze Szekspirowskim przy realizacji projektu edukacyjnego „Teatralny Pasjans” – jako reżyser grup młodzieży, seniorów oraz osób z niepełnosprawnościami (spektakle: „Dziady cz. II” Adama Mickiewicza, „Boska Komedia” Dantego Alighieri oraz „Zimowa opowieść” Williama Szekspira). Od 2012 roku pełni funkcję kierownika Stacji Orunia – Gdańskiego Archipelagu Kultury.

 

————–

Weekendowe zjazdy w siedzibie Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego (ul. W. Bogusławskiego 1, Gdańsk) – Sala Spotkań (2.70):

Harmonogram zajęć w dniach 15-16 września:

15 września

10:00-13:00 Anna Zalewska-Uberman

13:00-14:00 przerwa obiadowa

14:00-16:00 Anna Zalewska-Uberman

16:00-18:00 Piotr Biedroń

16 września

10:00-13:00 Piotr Biedroń

 

Harmonogram zajęć w dniach 13-14 października:

13 października

10:00-13:00 Weronika Łucyk

13:00-14:00 przerwa obiadowa

14:00-16:00 Weronika Łucyk

16:00-18:00 Grzegorz D. Stunża

14 października

10:00-13:00 Grzegorz D. Stunża

 

Harmonogram zajęć w dniach 24-25 listopada:

24 listopada

10:00-13:00 Agata Andrasiak

13:00-14:00 przerwa obiadowa

14:00-16:00 Agata Andrasiak

16:00-18:00 Marzena Nieczuja-Urbańska

25 listopada

10:00-13:00 Marzena Nieczuja-Urbańska

 

 

Zajęcia z zakresu teatru współczesnego prowadzone przez Annę Zalewską-Uberman z gdyńskiego Teatru Miejskiego:

Punktem wyjścia zajęć będzie przygotowana przez prowadzącą prezentacja fragmentów spektakli współczesnych, których twórcy świadomie prowokowali widzów, poruszając tematy tabu i nie stroniąc przy tym od wykorzystywania języka multimediów. Zadaniem dla uczestników będzie ćwiczenie z kreatywnego pisania, w wyniku którego mają powstać ich własne teksty, skupione wokół tematów szczególnie dla nich interesujących w kontekście życia szkolnego (tematy zostaną ustalone wspólnie, w trakcie zajęć). Finałem warsztatów będzie prezentacja wszystkich tekstów na forum.

 

Anna Zalewska-Uberman

Teatrolożka, pedagożka teatru i animatorka kultury. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim i Szkołę Pedagogów Teatru w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Pracuje w Teatrze Miejskim im. Witolda Gombrowicza w Gdyni, gdzie realizuje autorski projekt z zakresu pedagogiki teatru: „Palec Gombrowicza, czyli Dotknięci Teatrem’, oraz w Instytucie Pedagogiki PWSH w Gdyni. Przygotowuje rozprawę doktorską dotyczącą twórczości Krystiana Lupy na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od czterech lat jest członkinią Komisji Artystycznej Ogólnopolskiego Konkursu o Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną.

 

Zajęcia reżyserskie prowadzone przez Piotra Biedronia z gdańskiego Teatru Wybrzeże:

Na początek zostaną przeprowadzone ćwiczenia z elementarnych zadań aktorskich i improwizacji. Następnie odbędą się prace nad tekstem literackim – uczestnicy będą występować w roli aktorów i reżyserów. Praca zostanie dokładnie omówiona i zanalizowana przez prowadzącego. Poruszane będą następujące zagadnienia: Jaka jest rola reżysera? Jak ma pracować aktorsko z młodymi ludźmi? Szkolenia zakończą zajęcia ruchowe: rozgrzewka, praca nad ciałem, praca z głosem.

 

Piotr Biedroń

Od 2011 aktor Teatru Wybrzeże w Gdańsku. Absolwent PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie gdzie studiował w klasie mistrzowskiej prof. Jana Peszka. Zagrał w Teatrze Wybrzeże u wielu cenionych reżyserów Grzegorza Wiśniewskiego („Kto się boi Virginii Woolf”), Marcina Libera („Fahrenheit 451”), Eweliny Marciniak („Amatorki”, „Portret damy”, „Mapa i terytorium”). W Gdańsku można zobaczyć go również w spektaklach granych w Teatrze Szekspirowskim: „Zakochany Szekspir”, „Wesołe kumoszki z Windsoru”. Jest również aktorem filmowym i serialowym. Z Gdańskim Teatrem Szekspirowskim podjął współpracę w roku 2017, kiedy to podjął się reżyserii spektaklu szekspirowskiego „Wieczór Trzech Króli” z grupą seniorów z Redy w ramach projektu edukacyjnego „Teatralny Pasjans”.

 

Zajęcia z zakresu pedagogiki teatru prowadzone przez Weronikę Łucyk z gdańskiego Teatru Wybrzeże:

Szkolenia będą miały za swe główne zadanie przybliżenie inspirujących metod pracy z młodzieżą. Prowadząca opowie o tym, jakie pedagogika teatru może mieć zastosowanie. W ramach zajęć uczestnicy poznają narzędzia, z których będą mogli skorzystać przy tworzeniu autorskiego projektu z podopiecznymi. Zajęcia będą miały formę praktyczną – uczestnicy wezmą udział w serii ćwiczeń ruchowych, dramowych czy opartych na improwizacjach, a także opracowują własne zadania, które będą mogły stać się kanwą autorskich projektów.

 

fot. Cyk Cyk StudioWeronika Łucyk

Absolwentka Wiedzy o teatrze i Kultury współczesnej UJ. Ukończyła Szkołę Pedagogów Teatru, jest również absolwentką Szkoły Dramatu. Publikowała m.in. w „Didaskaliach”, na portalu taniecpolska.pl i teatralia.com.pl. Współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego (m.in. w ramach programu Teatroteka Szkolna, gdzie odpowiada za tworzenie autorskich scenariuszy zajęć). Prowadzi zajęcia na Uniwersytecie Gdańskim z podstaw pedagogiki teatru, pracuje w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku jako pedagog teatru i specjalista ds. promocji.

 

Zajęcia z zakresu nowych mediów prowadzone przez dr. Grzegorza D. Stunżę z Pracowni Edukacji Medialnej Instytutu Pedagogiki UG:

Będą to szkolenia dotyczące m.in. blogów. “(Nie) bój się bloga! Jak wykorzystywać blogi w edukacji” to autorski warsztat przygotowany przez prowadzącego. Zajęcia dla osób biorących udział w niniejszym projekcie będą poszerzone o serwisy społecznościowe oraz tzw. “chmury blogowe”. Prowadzący pokaże, że blog można łatwo wykorzystać jako istotną platformę w komunikacji rówieśniczej oraz kontaktach osób dorosłych z młodzieżą. Odbiorcy nauczą się budowania informacyjnych przestrzeni interakcji.

 

Grzegorz D. Stunża

Wykładowca, badacz, trener i autor materiałów edukacyjnych. Adiunkt w Pracowni Edukacji Medialnej w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Edukacji Medialnej. Członek Komitetu Głównego Olimpiady Cyfrowej. W

ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017) prowadził przy blogu edukatormedialny.pl projekt „ KulturLab – nowe technologie w edukacji kulturalnej. Innowacje, narzędzia, metody” (kontynuacja projektu stypendialnego MKiDN z 2013). Pracował m.in. przy projektach badawczych z cyklu „Dzieci sieci” (2012, 2013), koordynował projekt badawczy polskich blogów kulturalnych (2015). Współpracuje z Fundacją Nowoczesna Polska.

 

Zajęcia z zakresu przygotowywania autorskich projektów prowadzone przez dr Agatę Andrasiak z Instytutu Kultury Miejskiej w Gdańsku:

Ekspertka poprowadzi praktyczne zajęcia z projektowania własnych działań animacyjnych z dziećmi i młodzieżą w środowisku lokalnym – na konkretnym przykładzie realizowanego w Polsce od 3 lat projektu „Bardzo Młoda Kultura”. Jako doświadczony trener przekaże również wskazówki ułatwiające skuteczną pracę z młodymi odbiorcami. Podczas zajęć położony zostanie nacisk na integrację i współpracę. Uczestnicy będą potrafili lepiej zrozumieć siebie jako realizatora danego wydarzenia, poznać swoje zasoby, możliwości i ograniczenia. Warsztaty mają ich pobudzić do twórczego działania w obszarze edukacji kulturalnej.

 

Agata Andrasiak

W Instytucie Kultury Miejskiej w Gdańsku pracuje jako Koordynator programu „Sieć Kultury. Edukacja kulturowa w województwie pomorskim na lata 2016-2018” realizowanego w ramach ogólnopolskiego programu „Bardzo Młoda Kultura” koordynowanego przez Narodowe Centrum Kultury. Doktor nauk społecznych (Wydziału Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki Specjalnej), ewaluator projektów i programów społecznych (w Instytucie Socjologii na Uniwersytecie Warszawskim), pedagog, animator społeczno-kulturowy. Miłośnik badań ewaluacyjnych i diagnostycznych, ukierunkowanych na doświadczanie przez badanego siebie i świata w procesie uczenia się (poprzez projektowanie, badanie i działanie). Współtwórca projektów animacyjnych realizowanych ze społecznością lokalną w różnym czasie i przestrzeni najczęściej „z” bądź „dla” dzieci i młodzieży. Działalność dydaktyczna na macierzystej uczelni w latach 2009 -2014 z przedmiotów: diagnoza środowiska, projekt socjalny badanie i działanie oraz podstawy animacji społeczno-kulturowej. Od 2016 roku trener w Ośrodku Rozwoju Kompetencji Edukacyjnych (ORKE). Uczestnik licznych warsztatów i szkoleń z zakresu zarządzania projektami, oświatą czy zespołem, jak również budowania partnerstw międzysektorowych.

 

Zajęcia dramowe prowadzone przez Marzenę Nieczuja-Urbańską z gdańskiego Teatru Wybrzeże:

Ekspertka poprowadzi zajęcia dramowe wykorzystując popularne techniki (improwizacje, nauczyciel w roli, stop-klatka i inne). Ważnym elementem zajęć będą ćwiczenia integrujące grupę, zorientowane na budowaniu roli oraz emisji głosu Prowadząca skoncentruje się również na współpracy między aktorami na scenie. Będą także ćwiczenia na twórczym budowaniu scen zbiorowych.

 

Marzena Nieczuja-Urbańska

Aktorka gdańskiego teatru „Wybrzeże”. Ukończyła Studium Aktorskie Przy Teatrze „Wybrzeże”, Animację Społeczną oraz Edukację Wielokulturową i Regionalną na Uniwersytecie Gdańskim. Ma na swoim koncie wiele teatralnych ról. Jest również pierwszą w Polsce pieśniarką portugalskiego fado. Od wielu lat zajmuje się również edukacją teatralną i dramową. Pracowała z młodzieżą w Teatrze Nauczania Wybrzeżak przez cały czas jego istnienia. Współpracuje z Fundacją Theatrum Gedanense, Gdańskim Teatrem Szekspirowskim, Uniwersytetem Gdańskim, Nadbałtyckim Centrum Edukacji „Oświata Lingwista”, ze Stowarzyszeniem „MOST”, z Centrum Inicjatyw Edukacyjnych w Kartuzach i OKUN w Gdańsku.

 

 

 

Projekt dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

Uwaga – szukamy fotografa/filmowca na letnie seminarium w dniach 1-4 sierpnia w godzinach 10:00-15:00. Zgłoszenia chętnych prosimy przesyłać do dnia 20.07.2018 na adres edukacja@teatrszekspirowski.pl

Wymagane: umiejętności fotograficzne i własny sprzęt; otwartość i swoboda w kontaktach z ludźmi; umiejętność wyczucia sytuacji i wprowadzania swobodnej atmosfery.
Dodatkowo mile widziane: umiejętność montowania fotografii i filmików w materiał promocyjny; znajomość obsługi programów do edycji fotografii i filmów.

Wynagrodzenie – 2000zł brutto/ umowa o dzieło

Uprzejmie informujemy, że zatrudniona została p. Antonija Putić.